جميل

كانة مخلوق علشان الشغلانة دى........الناس كاوا بيقولوا علية كدة .....كان متميز فعلا,بس كان بير اسرار محدش كان فهمة.....صاحبنا كان بيعمل مريات حلوة اوى بتعجب الناس بس...عمرة مبص فى مراية
اصل صاحب الشغل كان قايلة:لو بصيت فى المراية هتتعب اوى
و هو علشان واثق فى كلام صاحب المحل وعلشان محولش يعمل اى حاجة ضد كلامة
فضل عايش فى سجن ضلمة نفسة
وفى مرة زى كل يوم عدت علية البنت الحلوة ام فستان روز ,ووردة روز فى شعرها السايح
وقلتلة: صباح الخير يا جميل
قال:بس انا مسميش جميل
  ....بس هى مش زى كل مرة قالتلة : جميل
انت مشفتش نفسك قبل كدة فى المراية
قالها :لااااااا
قالتلة:لية؟
قالها :خايف
قالتلة جرب.....وساعتها هتعرف لية اسمك جميل
قالها :وهستفيد اية
قالتلة:الروح.....
ومسكت المراية و بالعافية حاطتها قدام وشة وهو بيصرخ لااااااا وخايف
لكن لما بص ....حس...شاف نفسة...عرف قيمتة
الغريب ان صاحب المحل اتبخر
والبنت ام فستان روز...ميعرفلهاش مكان
بس الغرب ان الناس كترت على المحل وكان تعلقهم..... ان
المرايات بقى فيها روح فيها شكل جديد
فيها ....حاجة
لانة دلوقتى ودلوقتى بس عرف يعنى اية مراية
حلو انك تريح الناس
بس كمان
لازم تبص لنفسك فى مرايتك
تفهم نفسك
تصفى مخك
علشان تلاقى طاقة تبصت بيها الناس بدل اللى استنفذت خلال سمعك ليهم
و ساعتها هتلاقى مفتاح سجنك